W roku 1975 powstała w Wydminach wytwórnia wód gazowanych i rozlewnia piwa.
Od połowy lat pięćdziesiątych Wydminy przekształciły się w ważny ośrodek wypoczynkowy i turystyczny. Liczba domków kempingowych, pól namiotowych i domów wczasowych wzrosła tu szczególnie po 1970 roku.
18.07.1987 r. w Wydminach otwarto pierwszy w Polsce dom rolnika rencisty.
W 1980 obchodzono 500-lecie Wydmin. W 1988 r. gmina wyróżniona została przez PZU w Warszawie.
W 1989 roku sąd konkursu "Mistrz Gospodarności" przyznał nagrodę promocyjną Wydminom jako jednej z sześciu gmin w kraju.
Według spisu z 1970 roku Wydminy składały się ze 186 budynków mieszkalnych. Osada miała wtedy 2075 mieszkańców. Należały do niej 223 gospodarstwa o łącznej powierzchni 596 ha.
Znajdowały się tu wspomniane wyżej: kino na 156 miejsc, ośrodek zdrowia, apteka, ośrodek maszynowy, lecznica weterynaryjna, urząd pocztowy, gminna spółdzielnia, tartak, a poza tym klub, biblioteka, świetlica, punkt położniczy, dzieciniec na 70 miejsc, przedszkole na 63 miejsca, spółdzielnia oszczędnościowo-pożyczkowa, szkoła przysposobienia rolniczego, międzykółkowa baza maszynowa, remiza strażacka. Miejscowość posiadała 6 sklepów spożywczych, 5 sklepów z artykułami przemysłowymi, 2 sklepy wielobranżowe, zakłady gastronomiczne za 160 miejscami stałymi i 60 sezonowymi, 2 zakłady stolarskie, 1 budowlany, 1 naprawy sprzętu elektronicznego, 1 ślusarsko-kowalski, 1 wulkanizacyjny, 1 studniarski, piekarnię, masarnię, gręplarnię, 1 zakład fryzjerski, 2 szewskie, 4 krawieckie, 1 zegarmistrzowski, 1 repasacji. Wydminy miały elektryczne oświetlenie ulic, znajdowały się tu dom wczasowy na 250 miejsc, obóz turystyczny na 100 miejsc, kwatery prywatne dla 150 turystówi wczasowiczów, stadion sportowy i kąpielisko.
We wsi działało kółko rolnicze.
Szkołę w WydminSzkołę w Wydminach otwarto po przerwie powojennej 1 listopada 1945 roku. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był Michał Łyszczyński. Szkoła miała wtedy tylko 75 uczniów, ale już w roku szkolnym 1951/1952 było ich 319. Liczba ta rosła nadal i w roku 1970 wynosiła 544. Nauczycieli w roku 1945 było tu dwoje, w następnym roku szkolnym - czworo, a w roku szkolnym 1970/1971 - dwudziestu jeden. W roku szkolnym 1974/1975 szkoła w Wydminach stała się gminną szkołą zbiorczą i wraz ze swymi filiami miała wtedy 640 uczniów i 28 nauczycieli.
Od 1949 roku bez przerwy funkcję dyrektora tej szkoły pełnił Wacław Zawierta, ceniony i jako nauczyciel, i jako działacz społeczny.
W latach 1947-1949 czynna była też tu szkoła rolnicza, przeniesiona później do państwowego gospodarstwa rolnego w Dudce.
Ośrodek zdrowia powstał tu w 1947 roku. W tymże roku ponownie uruchomiono aptekę, a w roku 1950 również kino rozpoczęło swą działalność. Równocześnie z kinem zorganizowano tu bank spółdzielczy. Jego dyrektorem od 1965 roku był Mikołaj Dębicki.
Pierwsze sklepy powstały już w roku 1945, zakłady gastronomiczne zaś, wyjąwszy stołówkę, w następnym, a zmodernizowano je w 1949 roku.
Urząd pocztowy powstał też w końcu roku 1945, a przy jego organizacji zasłużył się naczelnik Henryk Wojtkiewicz.
W latach 1954-1972 Wydminy były siedzibą Gromadzkiej Rady Narodowej, po tej zaś dacie Urzędu Gminy.W pierwszych latach powojennych zbudowano w Wydminach kompletne obiekty dla państwowego ośrodka maszynowego, przejęte później przez gminną spółdzielnię. Wzniesiono także nowy budynek lecznicy zwierząt. W latach 1960-1975 powstało tu ponad 30 nowych domów jednorodzinnych.
z pierwszych sekretarzy gminy był tu Jan Dragun, który w latach 1950-1961 sprawował urząd przewodniczącego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Giżycku.
W dniu 15 grudnia 1945 roku młyn miejski przejęła spółdzielnia rolniczo-handlowa w Giżycku. Młyn ten uległ po kilku latach spaleniu i już go nie odbudowano.
W końcu roku 1945 uruchomiono w Wydminach obydwa tartaki, mocno zdewastowane w ostatnich miesiącach wojny. Jeden tartak działał do 1953 roku, po czym spłonął i nie został odbudowany. Drugi, większy, wykorzystywano w pierwszych latach powojennych do przecierania drewna i produkowano wozy, tak zwane półtoraki. Potem tartak ten znacznie rozbudowano. W 1970 roku zatrudniał on już prawie 150 osób.
W czerwcu 1945 roku z inicjatywy Piotra Mełduna i przy pomocy obywateli Juchnickiego i Tatara odremontowano zniszczoną elektrownię i Wydminy otrzymały światło elektryczne.
W dniu 05 lipca 1945 roku nadano Wydminom prawa miejskie.
Wójt gminy, Arseniusz Michajłow, został jednocześnie burmistrzem miasta. Na sekretarza zarządu miejskiego powołano Jana Niewęgłowskiego. Zarząd miejski otworzył stołówkę dla osiedlających się w Wydminach mieszkańców, 29 lipca tegoż roku uruchomił piekarnię miejską, a 3 września młyn miejski. Krótkie jednak były dzieje miasta Wydminy, ponieważ 27 września 1945 roku decyzją starostwa powiatowego zarządzono likwidację zarządu miejskiego i włączenie osady na powrót w obręb gminy. Niemniej wójta Michajłowa do końca jego urzędowania tytułowano burmistrzem. W roku 1946 stanowisko wójta objął tu Kazimierz Kozakiewicz, a w 1947 roku - Leonard Olechnowicz. Jednym
i budowlane zostały zdewastowane. Ludność w większości opuściła osadę albo wskutek zarządzeń ewakuacyjnych, albo w obawie przed walkami na ulicach.
W dniu 24 kwietnia 1945 roku przybył do Wydmin pierwszy oddział milicji obywatelskiej tworząc tu posterunek. Jego komendantem był Piotr Ryszkiewicz. 11 czerwca tegoż roku utworzono gminę Wydminy, w skład której prócz Wydmin weszły wsie: Sucholaski, Mazuchówka, Cybulki, Wężówka i Siemionki. Na całym terenie gminy przebywało wówczas zaledwie 10 osiedleńców polskich. Także miejscowej ludności było niewiele. Opuszczone domy i zakłady ulegały więc powolnej dewastacji.
W dniu 11 czerwca 1945 roku rybacy wydmińscy zorganizowali spółdzielnię rybacką.
2 września tegoż roku powstała tu spółdzielnia spożywców "Przyszłość", przekształcona później w Gminną Spółdzielnię Samopomoc Chłopska. Jej pierwszym prezesem był Aleksander Czerniak, poprzednio sołtys Wydmin.Od 1950 roku przez wiele lat prezesem tej spółdzielni był Paweł Jarmoszuk.
dwuczęściowe, z rzeźbionym ornamentem roślinnym, literami: "F.C.III" oraz datą: "1700".
Ołtarz główny, dwukondygnacyjny, rzeźbiony w drzewie nie polichromowanym pochodzi z 1719 roku. Przedstawia w scenie głównej ukrzyżowanie oraz postacie Marii i Jana, po bokach figury 4 ewangelistów, w górnej kondygnacji -złożenie do grobu oraz figury św. św. Piotra i Pawła, w zwieńczeniu - baranka i anioły. Ambonę sześcioboczną wsparto na figurze anioła, na balustradzie i bokach umieszczono figury Mojżesza, Jana Chrzciciela, 4 ewangelistów oraz Jezusa, na baldachimie zaś postacie Chrystusa i aniołów z symbolami Męki Pańskiej. Całości dano ornament kwiatowy. Kościół posiada 2 świeczniki w formie głowy jelenia. Na jednym z nich znajduje się data: "1617". Kościół otoczono murem z bramą od strony południowej i chorągiewką z 1834 roku. 18 czerwca 1945 roku świątynię tę przejęli katolicy i nadali jej wezwanie Zbawiciela. Pierwszym proboszczem był tu ksiądz Bolesław Winkiel.Zachowany mur okalający kościół wraz z ozdobną bramą został postawiony w roku 1834 przez polskiego budowniczego nazwiskiem Piątkowski.
Wydminy poniosły wielkie straty w czasie działań frontowych w 1945 roku. Uległy zagładzie kino, restauracja, urząd pocztowy, drukarnia i kilkanaście budynków mieszkalnych. Przedsiębiorstwa przemysłowe, rzemieślnicze
Według spisu z 17 maja 1939 roku osiedle osiągnęło liczbę 2235 mieszkańców. Zajmowało ono, wraz ze wspomnianymi majątkami ziemskimi, obszar 2017 ha.
Po niemiecku nazywało się Widminnen.Kościół w Wydminach jest cennym zabytkiem architektury. Pochodzi z połowy XVI wieku. Spalony podczas pożaru wsi w 1572 roku został odbudowany na przełomie wieków XVII i XVIII, przy czym wykorzystano stare mury obwodowe. Gruntownej renowacji i przebudowy dokonano znowu w 1857 roku. Jest to kościół orientowany, jednonawowy, zamknięty ośmiokątnie, z wieżą od południowego zachodu. Najstarsza część, przedsionek ze sklepieniem krzyżowym, znajduje się od strony południowej. Nad wejściem jest płyta piaskowcowa z koroną, z napisem i datą: "1701". Do kościoła prowadzą drzwi wewnętrzne dębowe,
Rydze (Nienstetten), Dudka (Schraderswert), Wólka Cybulska (Paulinenhof), Ernstowo (Ernstfelde) i Grodziec (Königgrätz). Największym były Rydze, zajmujące obszar 210 ha. Między I a II wojna światową właściciel Wólki Cybulskiej sprzedał ją towarzystwu parcelacyjnemu. Po II wojnie światowej z części tych majątków utworzono państwowe gospodarstwa rolne ( Dudka, Grodkowo), administracyjnie podległe sołectwu w Sucholaskach.
W 1914 roku Wydminy uległy zniszczeniu w czasie działań wojennych w 75%, ale zostały odbudowane jeszcze w czasie wojny. Miejscowości nadano wygląd miejski, domy ułożyły się wokół obszernego rynku. Intensywny rozwój turystyki dodał Wydminom nowych bodźców do rozwoju. Powstały tu 2 hotele, 4 restauracje, 1 piwiarnia, 3 piekarnie, 4 sklepy rzeźnicze, 4 sklepy spożywcze, 3 sklepy z artykułami włókienniczymi. Wydminy posiadały 2 tartaki i 2 młyny mechaniczne, kilka przedsiębiorstw budowlanych, kilkanaście zakładów rzemieślniczych. Przed 1939 rokiem mieszkali tu 3 lekarze, 1 lekarz dentysta, 1 lekarz weterynarii. Szkoła w Wydminach miała 10 klas, w których jednak wykładało zaledwie 4 nauczycieli. Jeden z nich nazywał się Radziwiłł.
Szkoła powstała zaraz po założeniu parafii, zatem w II połowie XVI wieku. Została zreorganizowana w 1737 roku.Wydminy poniosły duże straty podczas najazdu tatarskiego w roku 1656. Również dżuma w latach 1709-1710 pochłonęła tutaj szczególnie dużo, bo aż 227 ofiar.
W XVIII wieku rozszerzył się obszar wsi. W 1781 roku wynosił on 98 włók. Rosło też jej znaczenie handlowe. W 1507 roku Wydminy miały 5 karczem, w połowie XVIII wieku- 7.
W 1811 roku otrzymały prawa osady targowej. W roku 1848 powstała tutaj pierwsza apteka.
W 1820 roku w szkołach parafii wydmińskiej nie było ani jednego dziecka, które by znało język niemiecki. W latach 1831-1871 pastorem był tu Beniamin Szczęsny, przeciwnik germanizacji Mazurów. Jednakże potem nastąpił okres silnej akcji germanizacyjnej. Mimo to aż do roku 1945 władze kościelne wymagały od pastora wydmińskiego, by dobrze znał język "mazurski".
W roku 1868 Wydminy stały się stacją kolejową na nowo uruchomionej linii Królewiec - Korsze - Kętrzyn - Gizycko - Ełk.W ciągu XIX wieku na włókach chłopskich powstało tu 5 majątków ziemskich:
Bernard von Balzhofen, komtur z Pokarmina, 28 kwietnia 1480 roku wystawił przywilej lokacyjny dla Wydmin na prawie chełmińskim; według przywileju 47 chłopów wziąć miało pod pług 54 włóki, 6 włók zaś należeć miało do sołtysa.
Z tekstu przywileju raczej wynika, iż wieś istniała już przed 1480 rokiem.
W połowie XVI wieku zbudowano kościół w Wydminach. Parafię zorganizowano w 1558 roku. Obejmowała ona wsie: Cybulki, Czarnówkę, Gawliki Wielkie, Mazuchówkę, Radzie, Siemionki, Sucholaski, Wężówkę i Wydminy oraz okoliczne majątki ziemskie. Przez długie wieki była to parafia czysto polska. Według ksiąg rachunkowych starostwa oleckiego z 1600 roku w Wydminach mieszkali wówczas sami Polacy. W XVII wieku we dworze w Wydminach gospodarzyli Pełkowscy, polska rodzina szlachecka.
dodatki na bloga

gmina wydminy

gmina wydminy kotele restauracje turystyka
radio wydminy twoje radio w sieci

gramy dla was 24 godziny w radio wydminy

OFICJALNA STRONA RADIA WYDMINY

RADIO WYDMINY

W październiku 1945r. po opuszczeniu szkoły przez żołnierzy radzieckich szybko zakrzątnięto się, aby dzieci mogły się w niej uczyć.
Już 3 listopada szkołę otwarto. Liczyła 21 uczni w klasach od pierwszej do czwartej. Kierownikiem został nauczyciel Łyszczyński. Druga siłą pedagogiczną była jego żona. Dzieci uczyły się pilnie. W ciągu roku szkolnego przerobiły program dwóch klas. Na wiosnę 1946 otwarto świetlicę z dożywianiem, z której korzystało 40 dzieci.
W latach międzywojennych szkoła w Wydminach miała 10 klas, w których jednak wykładało zaledwie 4 nauczycieli. Jeden z nich nazywał się Radziwiłł.
Według spisu z 17 maja 1939 roku osiedle osiągnęło liczbę 2235 mieszkańców. Zajmowało ono, wraz ze wspomnianymi majątkami ziemskimi, obszar 2017 ha. Po niemiecku nazywało się Widminnen.
W Wydminach nie było wówczas prądu, ale jeden z osiedleńców, Piotr Miełdun, zaczął wiązać przewody, aby doprowadzić światło z elektrowni w Ełku. Do pomocy wziął Tatara i Juchnickiego. W trójkę uwinęli się szybko i w Wydminach zabłysły żarówki.
W 1946r. ruszył także tartak urządzony w pomieszczeniach poniemieckiej fabryki maszyn i narzędzi rolniczych. W tym samym czasie uruchomiono pocztę oraz rozpoczęto instalowanie telefonów.
Pierwsze aparaty założono w gminie, na posterunku MO, w tartaku i spółdzielni, która zaczęła się organizować jeszcze w październiku 1945r. i w tym czasie należała do najbardziej prężnych jednostek handlowych.
Na posterunku MO, obok kościoła, czuwał nad bezpieczeństwem Marian Jenczelewski, który znalazł się w Wydminach wraz z wojskiem radzieckim. Został pierwszym milicjantem. W czerwcu 1945r. posterunek liczył już 25 ludzi. Komendantem był najpierw Piotr Rynkiewicz, a po nim Paweł Głos. Milicjanci pomagali organizować życie, przeganiali szabrowników, walczyli z bandami faszystowskimi. W 1946r. dwóch z nich poległo w okolicy Szczybał i Orłowa, w miejscowości Pańska Wola, gdzie faszystowscy bandyci spalili ich żywcem. Mord ten poruszył wszystkich mieszkańców.
Przybywali kolejni osadnicy. Na zajmowanych domach wywieszali biało-czerwone proporczyki, jako znak zamieszkania.
Przystąpiono do tworzenia polskich placówek. Powstał zespół rybacki pod nazwą Centrali Obrotu Produktami Rybnymi, który zorganizował inż. Rogoziński. Ryb nie brakowało. Wożono je nawet do Warszawy. Centrala miała poniemieckie auto osobowe i dwie ciężarówki marki Ford Canada przydzielone z UNRR-y. Korzystali z nich mieszkańcy zabierając się przy okazji do Łuczan, tak wtedy nazywało się Giżycko, albo do Białegostoku.
Na komunikację kolejową nie można było liczyć. Wprawdzie pociągi już kursowały, ale nieregularnie. Stacja w Wydminach nie była jeszcze obsadzona przez kolejarzy. Pociągi stawały przypadkowo. Komu udało się zabrać w drogę, mógł dojechać do Olsztyna po 8 godzinach podróży.
Okolica zaludniała się powoli, ale systematycznie. Przybywali repatrianci z Wileńszczyzny, Polski centralnej. Nie wszyscy zostawali. Ale błękitne jezioro Wydmińskie, obramowane zielonym tatarakiem, zapewniało każdego, ze zło mija a życie trwa niezmiennie.
W 1656 r. do Wydmin docierają Tatarzy pustosząc miejscowość.
W latach 1572, 1656, 1852 miejscowość niszczą duże pożary. W latach 1701 - 1711 Wydminy nawiedza groźna zaraza, która pochłania setki ofiar. W latach 1709 - 1710 jest nią dżuma, od której ginie 227 osób.
Podczas I wojny światowej Wydminy pustoszą działania frontowe. W 1914 roku zniszczeniu ulega prawie 75 % zabudowy. W okresie międzywojennym Wydminy stają się miejscowością o dużych walorach turystycznych i letniskowych. Ten charakter zachowały również po II wojnie światowej.
Wyzwolenie przyszło do Wydmin w czasie wielkiej styczniowej ofensywy Armii Radzieckiej w 1945r. Po półtora wiekowej niewoli Mazury i Warmia wróciły do Macierzy.
Teren wokół Wydmin, za wyjątkiem obecnej ulicy Grunwaldzkiej (wtedy Markstrasse), był zaminowany, każde wykroczenie poza rejon groziło niebezpieczeństwem.
W połowie lipca 1945r. mieszkało już 12 rodzin, przybyłych jako osiedleńcy. Istniała polska komendantura, mieściła się na plebanii. Na wysokim maszcie powiewała biało-czerwona flaga.
Funkcje komendanta, a zarazem burmistrza i wójta, sprawował Arseniusz Michajłow. Sekundował mu w tym urzędowaniu Jan Niewęgłowski, jedyny wtedy urzędnik z prawdziwego zdarzenia. Sołtysem był Aleksy Czerniak, który z niewoli u bauera zwiał przed wyzwoleniem i po tułaczce wylądował w Wydminach.
W końcu XIIIw. (około 1280 roku) obszar obecnej gminy Wydminy podbity został przez krzyżaków. Zacięte walki spowodowały, że na ponad 100 lat ziemie te stały się zupełnym pustkowiem.
Z późniejszych dokumentów wynika, że ruch ludności kupieckiej wraz z osadnictwem przyczynił się do rozwoju Wydmin. Wędrujący kupcy i osadnicy zatrzymywali się tutaj na noclegi. W połowie XV wieku istniały w Wydminach trzy gospody.
Przywilej lokacyjny dla Wydmin wystawił komtur z Pokarmina, Barnard von Balzhofen, 28 kwietnia 1480 roku. Z tekstu przywileju wynika, że wieś istniała już przed tą datą. Według przywileju 47 chłopów miało wziąć pod pług 54 włóki, 6 włók miało należeć do sołtysa.
W 1550 roku utworzona była już w Wydminach parafia katolicka, a w 1558 roku także ewangelicka. W drugiej połowie XVI wieku powstaje tutaj szkoła.
Około 1750 roku Wydminy otrzymały prawa osady targowej (Marktrecht), co przyczyniło się do szybszego rozwoju całej miejscowości. Liczba mieszkańców stopniowo wzrastała. Powiększał się również areał gruntów. W 1781 roku do Wydmin należało ponad 98 włók. Jedna włóka, czyli łan niemiecki od 22,6 do 25,8 hektara, czyli 98 włók od 2214,8 do 2528,4 ha.
Znaleziska archeologiczne dowodzą, że pierwsi ludzie pojawili się na terenie obejmującym obecną gminę Wydminy w okresie neolitu, a więc między 4500 - 1700 p.n.e. Były to wędrujące grupy przybyszów z północnego wschodu (Bałtowie), trudniących się myślistwem lub rybołówstwem.
Z czasem ich zajęciem stała się prymitywna uprawa ziemi.
Rok założenia Wydmin nie jest dokładnie znany. W zapiskach z 1340 roku wymieniana jest nazwa jeziora Wedymin, a w 1381r. także miejscowości Wedem. Hanneberg w swych "Erclerung der Preussischen Landtafel" jest zdania, że nazwa Wydminy pochodzi od pruskiej nazwy Wydemyns. O dawnym istnieniu osady świadczą również odkryte nad brzegiem jeziora szczątki osady palowej.
Dr Wojciech Kętrzyński pisze: "Bernard von Balzhofen nadaje w roku 1480 Nawirowi, sołtysowi, na prawie magdeburskim 60 włók ziemi nad jeziorem Wedmi i 6 włók sołeckich, a także "Die freie Fischerei in unseren Seen mit kleinen Gezeuge" - czyli wolne rybołówstwo w naszych jeziorach małym narzędziem".
Wydminy wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim w powiecie giżyckim w gminie Wydminy.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Miejscowość jest siedzibą gminy Wydminy położona nad Jeziorem Wydmińskim, jest wsią letniskową z ośrodkami wczasowymi i domami wypoczynkowymi.
Przez miejscowość przebiega linia kolejowa numer 38 Białystok Głomno. Na stacji Wydminy zatrzymują się pociągi REGIO oraz sezonowe pociągi TLK.
Wieś została założona w tysiąc czterysta osiemdziesiątym roku. W czasie pierwszej wojny światowej została zniszczona  po wojnie odbudowana. Turystyka rozwijała się już w latach międzywojennych. Wtedy powstawały dwa hotele i cztery restauracje.
Od piątego lipca tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego roku do  dwudziestego siudmego września tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego roku Wydminy posiadały prawa miejskie. W dwatysiące siedemnastym roku Rada Gminy Wydminy na wniosek Wójta wystąpiła o nadanie praw miejskich do Rady Ministrów za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wniosek uzyskał jednak negatywną opinię Rady Ministrów wskutek nieprawidłowości w dokumentacji geodezyjnej, negatywnej opinii wojewody warmińsko-mazurskiego, który stwierdził między innymi niestarannie przeprowadzone konsultacje lokalne.
W dwutysięcznym dwunastym roku. w obrębie miejscowości wybudowane zostały trzy wiatraki.
Za popowych uważa się więc, niezależnie od stylu muzyki, tych artystów, którzy tworzą swoją muzykę kierując się wyłącznie gustami publiczności i całkowicie rezygnują z prób przekazywania jakichś głębszych wartości[7]. Artystów, którzy się do tego oficjalnie przyznają, jest jednak niewielu i większość stara się dodawać do tworzonej przez siebie muzyki jakiś rodzaj „ideologii”. Dodatkowo wielu artystów, którzy u zarania swojej działalności byli dla pewnych kręgów odbiorców „kultowi” i „alternatywni”, po osiągnięciu sukcesu przestają być za takich uważani, mimo że bardzo często ich muzyka się nie zmienia, lecz tylko staje się popularna i modna, by nie rzec - spowszedniała. W efekcie odróżnienie „popu” od „nie popu” na bazie tej definicji jest często bardzo trudne i zaliczenie jakiegoś artysty do jednej z tych kategorii zależy od punktu widzenia.
Fakt, że muzyka pop jest „produkowana” dla czystej przyjemności słuchania, nie oznacza, że jest muzyką cechującą się amatorstwem. Wręcz przeciwnie, w produkcję piosenek pop zaangażowani są zazwyczaj profesjonaliści: tekściarze, kompozytorzy, choreografowie i muzycy sesyjni.
Radio służyło początkowo do przekazywania znaków alfabetu Morse’a, a następnie dźwięku.
W roku 1993 rozpoczęło działalność pierwsze radio internetowe. Obecnie ponad 20 tysięcy stacji radiowych można słuchać przez Internet, a niektórych tylko tam[2].
W węższym zakresie popem nazywa się bardziej „miękki” i nastawiony na masowego odbiorcę odłam muzyki rockowej, charakteryzujący się prostotą, melodyjnością i szerszym niż w klasycznej muzyce rockowej użyciem syntezatorów i studyjnych technik nagraniowych[5]. Często style popowe są „łagodniejszymi” odmianami pierwotnych stylów wyrosłych z różnych odmian muzyki rozrywkowej (nie tylko rockowej), lub kombinacjami tych odmian tak zestawianymi, aby usunąć brzmienia nietolerowane w danym momencie przez większość potencjalnych słuchaczy, oraz aby zachować brzmienia, które są aktualnie modne. Encyklopedia wydawnictwa Kluszczyński z 2009 roku definiuje muzykę pop, jako rytmiczną muzykę instrumentalno-wokalną, często o charakterze tanecznym utrzymaną w tonacjach durowych o prostej strukturze rytmicznej i melodycznej z powierzchownymi zapożyczeniami z różnych stylów muzycznych tworzonej w celach komercyjnych[6], natomiast encyklopedia wydawnictwa PWN definiuje muzykę pop jako każdy rodzaj muzyki rozrywkowej[3].
Guglielmo Marconi, syn włoskiego kupca z Lombardii, rozpoczął doświadczenia z przesyłaniem i odbiorem fal radiowych w roku 1894. Pracując w amatorskich warunkach - i częściowo w tajemnicy przed ojcem - uzyskał we wrześniu 1895 roku łączność radiową na odległość 1 kilometra. Nie widząc zainteresowania swoim wynalazkiem we Włoszech, wyjechał w lutym 1896 do Anglii. Z pomocą krewnych (matka Guglielma, Annie była Irlandką) trafił do naczelnego inżyniera Poczty Brytyjskiej. 27 lipca 1896 roku zainstalowano sprzęt nadawczy na dachu Poczty Głównej w Londynie. Odbiornik z drukarką Morse’a umieszczono na dachu odległego o kilometr budynku. Sam Guglielmo operował kluczem telegraficznym, a widzowie przy drukarce mogli odczytać przekazywany tekst. Zdarzenie to uznane zostało za pierwszą publiczną próbę radia. Następnie, w roku 1899 odbyła się próba przekazu sygnału przez kanał La Manche. Jeszcze później, w roku 1901 przekazano wiadomość przez Ocean Atlantycki z Kanady do Anglii. Pierwszym sygnałem, który przesłano przez Atlantyk była litera „S” alfabetu Morse’a.
Konkurentem do tytułu wynalazcy był także rosyjski fizyk Aleksandr Popow. W dniu 7 maja 1895 roku, w czasie posiedzenia Rosyjskiego Towarzystwa Fizyko-Chemicznego w Petersburgu, przedstawił pracę pt. „O stosunku proszków metalowych do drgań elektrycznych” i po raz pierwszy przedstawił publicznie przyrząd do wykrywania i rejestracji drgań elektrycznych. Głównym zadaniem przyrządu było jednak wykrywanie burz. Potrafił robić to z odległości 30 km. 24 marca 1896 roku udało się Popowowi nawiązać łączność radiową i przekazać telegraficznie znaki na odległość ponad 250 metrów.
Muzyka jest jednym z przejawów ludzkiej kultury. Można przyjąć, że muzyka od zawsze towarzyszyła człowiekowi w pracy, zabawie, odpoczynku oraz w obrzędach, najpewniej również od początku łączona była z tańcem i słowem. Z początku muzyka służyła celom praktycznym - pomagała w pracy zespołowej, była formą komunikacji, później stała się także elementem tożsamości zbiorowej. Z czasem wykształciła się jako jedna z gałęzi sztuki.
Wynalazcą radia jest serbski inżynier Nikola Tesla. W 1943 Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych przyznał prawa patentowe Tesli[1]. Rozprawa rozstrzygnęła się po śmierci wynalazcy, przez co powszechnie za twórcę radia uznaje się Guglielmo Marconiego, mimo iż przyznał się on do wykorzystania wcześniejszych prac Tesli w zbudowaniu radia.
Tesla opracował konstrukcję cewki wysokonapięciowej, wysyłającej silne fale elektromagnetyczne i zaczął pracować nad urządzeniem, które mogłoby te fale odbierać. Jego patent na urządzenie do przesyłania i odbioru fal elektromagnetycznych był gotowy w 1900 roku, jednak ubiegł go w tym o kilka dni Marconi. Tesla walczył z Marconim o patent na radio, dowodząc, że jego wynalazek stosuje bez jego zgody wcześniej opatentowaną przez siebie cewkę, ale długie procesowanie się doprowadziło Teslę do bankructwa. Ostatecznie dobił go fakt przyznania Marconiemu nagrody Nobla za skonstruowanie radia, mimo iż korzystał on przy tym z teorii stworzonych przez Teslę. Ironią losu jest to, że ostatecznie odwołanie Nikoli Tesli w sprawie patentu na radio do sądu najwyższego USA zostało wygrane już po jego śmierci w 1943 roku.
Choć wymienione powyżej cechy opisują muzykę rockową, nie jest ona jednorodnym gatunkiem. W istocie, w skrajnych przypadkach mamy do czynienia ze sprzecznymi cechami. Z tego powodu wprowadzono mnogość kategorii dzielących poszczególne podgatunki i style istniejące w ramach głównego gatunku. Klasyfikowanie takie jest niezwykle trudne i zwodnicze ze względu na wielką dynamikę, z jaką ten gatunek się rozwija oraz postawy indywidualistyczne twórców. Mimo to wyróżniono kilkanaście podgatunków i wiele dziesiątek stylów, które pomagają sklasyfikować tę różnorodność. Podział na gatunki i style jest czysto arbitralny.
Muzyka (gr. mousike, cz. hudba, staropol. gędźba) - sztuka organizacji struktur dźwiękowych w czasie. Jedna z dziedzin sztuk pięknych, która wpływa na psychikę człowieka przez dźwięki.
Struktury dźwiękowe składają się z zestawów fal akustycznych o celowo dobranych częstotliwościach i amplitudach oraz ciszy pomiędzy nimi. Celem muzyki jest samoekspresja oraz przekaz subiektywnych odczuć kompozytora lub wykonawcy który ma wpływ na odczucia, reakcje i świadomość słuchacza przetwarzającego te doznania w sposób zupełnie indywidualny. Od mowy ludzkiej różni się znacznie większą abstrakcyjnością przekazywanych treści oraz wykorzystaniem oprócz głosu ludzkiego również instrumentów muzycznych jak i wszelkich dźwięków elektronicznych, naturalnych oraz nieartykułowanych.
Rock (ang. kołysać się gatunek muzyki rozrywkowej powstały w połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych (który wytworzył wokół siebie krąg subkultury młodzieżowej i ogólna nazwa szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z rock and rolla oraz rhythm and bluesa i bluesa. Sama nazwa „rock” jest skrótem od „rock and roll”, choć można uznawać owe dwa pojęcia za odmienne od siebie gatunki muzyczne.
Wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji, z wyraźnie zarysowanym rytmem i śpiewem, wywodzącym się z bluesa, oraz sposobem wolnej improwizacji w trakcie grania utworów, wywodzącym się z jazzu. Ważną cechą muzyki rockowej, nieobecną w muzyce poważnej, jest zespołowość w procesie tworzenia; muzyka jest bowiem tworzona zespołowo i trudna do odtworzenia, gdy nie jest grana przez oryginalny zespół (zob. tribute band), często jest też zespołowo komponowana. Niekiedy w sposób dynamiczny, kiedy to zainicjowany motyw muzyczny w serii jamów przetwarzany jest w utwór, który w swej końcowej fazie rzadko przypomina swą wyjściową formę. W muzyce rockowej, podobnie jak w jazzie, kompozytor i wykonawca to najczęściej ta sama osoba lub grupa osób, a komponowanie i wykonywanie muzyki są często jednym procesem.
BANER RADIA WYDMINY
dodatki na bloga
+1
°
C
H: +
L: -1°
Wydminy
Sobota, 08 Luty
Prognoza 7-dniowa
Nie Pn Wt Śr Czw Pt
+ + + + + +
-1° + + -1° -2°
WYSIWYG Web Builder
STOPKA RADIA WYDMINY
BANER REKLAMOWY
HOSTING 24TM.PL
CENTOVA CAST SERWER RADIA WYDMINY
SŁUCHANIE RADIA WYDMINY
KAPELA W RADIO WYDMINY
SUPER WŁOSY
ODPOCZYWAM SŁUCHAJĄC RADIA WYDMINY
REKLAMA W NASZYM RADIU
PUBIKA RADIA WYDMINY
NASZA ARTYSTKA
TAK SIĘ ŚPIEWA W RADIO WYDMINY
ZZ TOP W RADIO WYDMINY
Radio Wyminy zaprasza naszych słuchaczy na odsłonę naszej nowej strony. Nadajemy na częstotliwości 103.1 MHz.
site pro
Darmowy SEO audyt online
spreaker
CZATUJ  RAZEM  Z  NASZYM RADIEM . ŻYCZYMY DOBREJ ZABAWY.